Οι ψεκασμοί για την καταπολέμηση των κουνουπιών είναι απαραίτητοι. Όμως, όσο σωστά και αν οργανωθεί ένα πρόγραμμα από τον Δήμο Ανδρίτσαινας–Κρεστένων, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του προβλήματος που βρίσκεται πέρα από τους δρόμους, τα κανάλια και τους κοινόχρηστους χώρους.
Βρίσκεται μέσα στις αυλές μας.
Πιατάκια από γλάστρες, κουβάδες, βαρέλια, ποτιστήρια, παλιά δοχεία, λεκάνες και οποιοδήποτε αντικείμενο κρατά νερό για αρκετές ημέρες μπορεί να μετατραπεί σε μικρή εστία αναπαραγωγής κουνουπιών.
Και εδώ ίσως βρίσκεται το σημείο στο οποίο χρειάζεται μεγαλύτερη παρέμβαση από τον Δήμο: όχι μόνο ψεκασμοί, αλλά συστηματική ενημέρωση των πολιτών.
Ας δούμε την κλίμακα με ένα απλό παράδειγμα
Ο Δήμος Ανδρίτσαινας–Κρεστένων έχει περίπου 11.200 μόνιμους κατοίκους.
Αν για έναν καθαρά ενδεικτικό υπολογισμό θεωρήσουμε ότι αντιστοιχούν περίπου 2,2 έως 2,5 άτομα ανά νοικοκυριό, τότε μιλάμε για περίπου 4.500 έως 5.100 νοικοκυριά.
Ας υποθέσουμε τώρα ότι κάθε σπίτι έχει κατά μέσο όρο μόλις 5 γλάστρες με πιατάκι.
Αυτό σημαίνει περίπου:
22.400 έως 25.500 πιατάκια γλαστρών σε ολόκληρο τον Δήμο.
Φυσικά δεν θα κρατούν όλα νερό και δεν θα γίνουν όλα εστίες κουνουπιών.
Ας κάνουμε όμως μία υπόθεση: ότι σε κάποια περίοδο του καλοκαιριού το 40% από αυτά κρατά αρκετό νερό ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κουνούπια.
Τότε μιλάμε για περίπου:
9.000 έως 10.200 πιθανά μικρά σημεία αναπαραγωγής.
Και εδώ οι αριθμοί γίνονται εντυπωσιακοί.
Ένα κουνούπι, ανάλογα με το είδος και τις συνθήκες, μπορεί να αφήσει περίπου 100 έως 300 αυγά σε έναν κύκλο ωοτοκίας.
Εάν υποθετικά σε καθένα από αυτά τα περίπου 9.000–10.200 σημεία γινόταν μία μόνο τέτοια ωοτοκία, θα μιλούσαμε θεωρητικά για περίπου:
900.000 έως περισσότερα από 3 εκατομμύρια αυγά κουνουπιών.
Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει ότι θα γεννηθούν 3 εκατομμύρια ενήλικα κουνούπια. Πολλά αυγά δεν θα εκκολαφθούν, πολλές προνύμφες δεν θα επιβιώσουν, κάποια πιατάκια θα στεγνώσουν και πολλά από αυτά μπορεί να μη δεχθούν ποτέ αυγά.
Ο υπολογισμός γίνεται για να δείξει κάτι άλλο:
την τεράστια κλίμακα που μπορούν να αποκτήσουν χιλιάδες μικρές εστίες μέσα στις αυλές μας.
Ο Δήμος μπορεί να ψεκάσει τον δρόμο. Δεν μπορεί να αδειάσει το πιατάκι της γλάστρας μας
Εδώ βρίσκεται και το όριο κάθε δημοτικού προγράμματος.
Ο Δήμος μπορεί να παρέμβει σε φρεάτια, κανάλια, στάσιμα νερά, κοινόχρηστους χώρους και μεγάλες εστίες.
Δεν μπορεί όμως να μπει σε χιλιάδες ιδιωτικές αυλές για να αδειάσει ένα πιατάκι, έναν κουβά ή ένα βαρέλι.
Γι’ αυτό η καταπολέμηση των κουνουπιών δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά υπόθεση των συνεργείων ψεκασμού.
Χρειάζεται και συμμετοχή των πολιτών.
Και για να υπάρξει συμμετοχή, προηγείται η σωστή ενημέρωση.
Χρειάζεται οργανωμένη καμπάνια από τον Δήμο
Θα μπορούσε ο Δήμος Ανδρίτσαινας–Κρεστένων να οργανώσει μια απλή αλλά ουσιαστική εκστρατεία:
ενημερωτικά φυλλάδια στα χωριά και στα Κρέστενα, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενημέρωση από τους προέδρους των κοινοτήτων, αφίσες σε καταστήματα και δημόσια σημεία και επαναλαμβανόμενες υπενθυμίσεις στους πολίτες.
Το μήνυμα θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά απλό:
«Μία φορά την εβδομάδα ελέγχουμε την αυλή μας και αδειάζουμε κάθε στάσιμο νερό.»
Πιατάκια γλαστρών, κουβάδες, δοχεία, παλιά λάστιχα, βαρέλια χωρίς κάλυμμα, ποτιστήρια και οποιοδήποτε σημείο συγκρατεί νερό χρειάζονται έλεγχο.
Ο καλύτερος ψεκασμός μπορεί να ακυρωθεί μέσα σε λίγες αυλές
Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο συμπέρασμα.
Μπορεί ένας Δήμος να πραγματοποιήσει έναν πολύ σωστό ψεκασμό στους δημόσιους χώρους.
Εάν όμως ταυτόχρονα σε εκατοντάδες ή χιλιάδες αυλές υπάρχουν μικρές εστίες με στάσιμο νερό, νέες γενιές κουνουπιών μπορούν να συνεχίσουν να εμφανίζονται.
Η πραγματική πρόληψη λοιπόν δεν είναι:
Δήμος ή πολίτες.
Είναι:
Δήμος και πολίτες μαζί.
Ο ψεκασμός είναι ένα μέρος της λύσης.
Η ενημέρωση και η εξάλειψη των μικρών εστιών γύρω από κάθε σπίτι μπορεί να είναι εξίσου σημαντική.
Και ίσως αυτό πρέπει να είναι το επόμενο βήμα του Δήμου Ανδρίτσαινας–Κρεστένων:
μαζί με τους ψεκασμούς, να ξεκινήσει μια μεγάλη και συνεχή καμπάνια ενημέρωσης, ώστε κάθε δημότης να γνωρίζει τι μπορεί να κάνει μέσα στη δική του αυλή.
