Μια ιδιαίτερα οδυνηρή καταγγελία που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες ημέρες έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και μεγάλη συζήτηση.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει η ιδιοκτήτρια ενός τετράχρονου σκύλου, του Γκίζμο, η ίδια βρισκόταν για διακοπές στα Κρέστενα, όταν στις 10 Αυγούστου συνέβη το περιστατικό που της στέρησε, όπως χαρακτηριστικά γράφει, «τον καλύτερό της φίλο».
Η γυναίκα υποστηρίζει ότι ο Γκίζμο και η αδελφή του βρίσκονταν σε περιφραγμένο κήπο, η καγκελόπορτα του οποίου ασφαλιζόταν με τρεις σύρτες.
Όπως καταγγέλλει στην ανάρτησή της, κάποιος φέρεται να άνοιξε την πόρτα και να έδωσε στον σκύλο δηλητηριασμένη τροφή.
Λίγο αργότερα, όπως περιγράφει, τον εντόπισε στην άκρη του δρόμου και ο Γκίζμο άφησε την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά της.
Η ίδια αναφέρει ότι απευθύνθηκε στην Αστυνομία και, μέσα από τη δημόσια ανάρτησή της, ζητά πλέον από οποιονδήποτε γνωρίζει ή είδε κάτι να βοηθήσει στην εξακρίβωση του τι ακριβώς συνέβη.
Έκκληση για πληροφορίες και κάμερες
Πολλοί από όσους σχολίασαν την ανάρτηση στάθηκαν στην πιθανότητα να υπάρχουν κάμερες ασφαλείας σε σπίτια ή καταστήματα της περιοχής, οι οποίες ενδεχομένως να έχουν καταγράψει κάποια ύποπτη κίνηση.
Άλλοι κάλεσαν την ιδιοκτήτρια να επιμείνει θεσμικά στην έρευνα και να απευθυνθεί στις αρμόδιες αρχές και σε φορείς για την προστασία των ζώων.
Αυτό είναι και το ουσιαστικότερο σημείο της υπόθεσης:
Εάν κάποιος γνωρίζει κάτι, είδε κάποια κίνηση ή διαθέτει υλικό από κάμερα που θα μπορούσε να βοηθήσει στην έρευνα, είναι σημαντικό να το παραδώσει στις αρμόδιες αρχές.
Όχι φήμες, όχι υποθέσεις, όχι «δίκες» μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.
Στοιχεία χρειάζονται.
Ο πόνος είναι μεγάλος – Οι γενικεύσεις όμως είναι άδικες
Η ανάρτηση προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Ανάμεσα στα δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης υπήρξαν όμως και σχόλια που πέρασαν από την καταδίκη μιας πιθανής εγκληματικής πράξης στη συλλογική καταδίκη των κατοίκων των Κρεστένων, των χωριών ή ακόμη και ολόκληρης της Ηλείας.
Και εδώ χρειάζεται να υπάρχει ένα καθαρό όριο.
Το ότι κάποιος δηλητηρίασε ένα ζώο, πρόκειται για μια αποτρόπαιη πράξη που πρέπει να διερευνηθεί και, εφόσον βρεθεί ο υπεύθυνος, να αντιμετωπιστεί από τη Δικαιοσύνη.
Αυτό όμως δεν μετατρέπει μια ολόκληρη περιοχή σε περιοχή “κακών ανθρώπων”.
Δεν είναι όλοι οι κάτοικοι υπεύθυνοι για την πράξη ενός ανθρώπου.
Δεν είναι όλοι όσοι ζουν σε ένα χωριό συνένοχοι επειδή κάποιος συμπεριφέρθηκε εγκληματικά.
Και ασφαλώς δεν μπορεί, να απαξιώνεται ένας ολόκληρος τόπος και οι άνθρωποί του.
Στα Κρέστενα ζουν και άνθρωποι που αγαπούν και προστατεύουν τα ζώα
Όπως σε κάθε περιοχή της Ελλάδας, έτσι και στα Κρέστενα υπάρχουν άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκύλους και γάτες σαν μέλη της οικογένειάς τους.
Υπάρχουν εκείνοι που ταΐζουν αδέσποτα.
Υπάρχουν άνθρωποι που περιθάλπουν τραυματισμένα ζώα, που τα πηγαίνουν στον κτηνίατρο, που ψάχνουν υιοθεσίες ή απλώς αφήνουν καθημερινά λίγο νερό και φαγητό έξω από το σπίτι τους.
Το ότι μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος ικανός να βλάψει ζωα δεν σημαίνει ότι είναι έτσι μια ολόκληρη κοινωνία.
Το ίδιο άδικο θα ήταν να χαρακτηρίσουμε μια ολόκληρη πόλη από μία κλοπή, έναν ολόκληρο νομό από ένα τροχαίο ή όλοκληρη την Αθηνα από μία εγκληματική πράξη ενός κατοίκου της.
Η σιωπή, αν κάποιος γνωρίζει, είναι διαφορετικό ζήτημα
Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά.
Εάν πράγματι κάποιος είδε κάτι σχετικό με το περιστατικό και επιλέγει συνειδητά να μη μιλήσει, τότε ασφαλώς υπάρχει ένα σοβαρό ηθικό ζήτημα.
Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να θεωρείται εκ των προτέρων ότι «όλοι ξέρουν και όλοι καλύπτουν κάποιον».
Αυτό είναι υπόθεση, όχι γεγονός.
Μπορεί πολύ απλά να μην υπήρξε μάρτυρας.
Μπορεί κάποιος να είδε κάτι που εκείνη τη στιγμή δεν θεώρησε ύποπτο.
Μπορεί να υπάρχει καταγραφή από κάμερα την οποία ο ιδιοκτήτης της δεν γνωρίζει καν ότι χρειάζεται κάποιος.
Γι’ αυτό και η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας υπόθεσης μπορεί να είναι χρήσιμη, εφόσον λειτουργήσει ως έκκληση για πραγματικά στοιχεία και όχι ως αφορμή για στοχοποίηση μιας κοινωνίας.
Να βρεθεί η αλήθεια για τον Γκίζμο
Πάνω απ’ όλα, υπάρχει μια οικογένεια που έχασε ένα ζώο που αγαπούσε.
Όποιος έχει ζήσει με ένα σκύλο γνωρίζει ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα κατοικίδιο.
Είναι καθημερινότητα, συντροφιά, αναμνήσεις και οικογένεια.
Ο πόνος της ιδιοκτήτριας του Γκίζμο είναι απολύτως κατανοητός και η επιθυμία της να μάθει τι πραγματικά συνέβη επίσης.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να υπάρξει έρευνα.
Να εξεταστούν, εφόσον υπάρχουν, κτηνιατρικά στοιχεία.
Να αναζητηθεί υλικό από κάμερες.
Να καταθέσει οποιοσδήποτε ενδεχομένως είδε κάτι.
Και να εντοπιστεί ο υπεύθυνος και να λογοδοτήσει.
Ο Γκίζμο αξίζει να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τον θάνατό του.
Αυτό όμως μπορεί και πρέπει να γίνει χωρίς να καταδικαστούν συλλογικά τα Κρέστενα και οι κάτοικοί τους για την πράξη ενός ή λίγων ανθρώπων.
Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από εκείνον που μπορεί να έκανε το κακό.
Κρίνεται και από εκείνους που θα βοηθήσουν ώστε να αποκαλυφθεί.
