Μας φόρεσαν ταμπέλες, μας χώρισαν σε στρατόπεδα… και μετά κούνησαν το βάζο»

Βάλε 100 μαύρα και 100 κόκκινα μυρμήγκια μέσα σε ένα γυάλινο βάζο.

Για λίγο… τίποτα δεν συμβαίνει.

Συνυπάρχουν.

Μέχρι που κάποιος πιάνει το βάζο.

Το κουνάει δυνατά.

Το ταρακουνάει.

Και το αφήνει ξανά στο τραπέζι.

Ξαφνικά, τα κόκκινα μυρμήγκια βλέπουν τα μαύρα σαν εχθρούς.

Τα μαύρα βλέπουν τα κόκκινα σαν εχθρούς.

Και αρχίζει η σύγκρουση.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα:

Κανένα από τα δύο δεν κούνησε το βάζο.

Ο πραγματικός υπεύθυνος βρίσκεται… έξω από αυτό.

Κάπως έτσι συμβαίνει πολλές φορές και στην κοινωνία.

Άνδρες απέναντι σε γυναίκες.

Αριστεροί απέναντι σε δεξιούς.

Πλούσιοι απέναντι σε φτωχούς.

Νέοι απέναντι σε μεγαλύτερους.

Πίστη απέναντι σε επιστήμη.

Ο ένας απέναντι στον άλλον.

Μας θυμώνουν.

Μας φοβίζουν.

Μας χωρίζουν σε στρατόπεδα.

Και ύστερα μας αφήνουν να μαλώνουμε μεταξύ μας για το ποιος φταίει.

Ίσως, λοιπόν, πριν δείξουμε με το δάχτυλο τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας, να κάνουμε μία διαφορετική ερώτηση:

Ποιος κούνησε το βάζο;

Γιατί μερικές φορές ο άνθρωπος που θεωρούμε εχθρό μας…

είναι απλώς ένας ακόμη άνθρωπος μέσα στο ίδιο ταρακουνημένο βάζο.

Και όσο εμείς πολεμάμε μεταξύ μας,

εκείνος που το κουνάει μπορεί να συνεχίζει ανενόχλητος.