Οι «Αθηναίοι» θα φύγουν σε δεκαπέντε μέρες. Οι ντόπιοι θα είναι εδώ και τον χειμώνα…

Κάθε καλοκαίρι, ειδικά τον Αύγουστο, οι μικρές πόλεις και τα χωριά μας γεμίζουν κόσμο.

Ετεροδημότες επιστρέφουν για τις διακοπές τους, επισκέπτες έρχονται από την Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις, τα τραπέζια στα καταστήματα εστίασης γεμίζουν και η κίνηση είναι, φυσικά, καλοδεχούμενη.

Και μακάρι να έρχεται ακόμη περισσότερος κόσμος.

Υπάρχει όμως ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται και που αρκετοί ντόπιοι σχολιάζουν μεταξύ τους:

Μόλις εμφανιστεί η μεγάλη καλοκαιρινή πελατεία, σε ορισμένα καταστήματα (ευτυχώς οχι σε ολα) ο μόνιμος κάτοικος ξαφνικά μοιάζει να γίνεται… δεύτερη κατηγορία.

Η παραγγελία του μπορεί να ξεχαστεί.

Το τραπέζι που ήρθε αργότερα να εξυπηρετηθεί πρώτο.

Ο άνθρωπος που πηγαίνει στο ίδιο μαγαζί όλο τον χρόνο να περιμένει, επειδή «τώρα έχει πολύ κόσμο».

Και πολλές φορές δημιουργείται η αίσθηση ότι ο επισκέπτης του Αυγούστου έχει μεγαλύτερη αξία από εκείνον που στηρίζει την επιχείρηση τον Νοέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.

Εδώ, όμως, υπάρχει ένα μικρό λάθος λογικής.

Ο Αθηναίος, ο επισκέπτης, ο παραθεριστής είναι πολύτιμος πελάτης. Αλλά σε δεκαπέντε ή είκοσι ημέρες θα φύγει.

Θα επιστρέψει στο σπίτι του, στη δουλειά του, στη ζωή του.

Ο ντόπιος θα μείνει εδώ.

Αυτός θα έρθει για φαγητο

Αυτός θα παραγγείλει ένα βράδυ του Νοεμβρίου που το μαγαζί θα έχει πέντε τραπέζια αντί για πενήντα.

Αυτός θα φέρει την οικογένειά του.

Αυτός θα καλέσει τους φίλους του.

Αυτός θα πει στον επισκέπτη:

«Πήγαινε εκεί, είναι καλό μαγαζί».

Και αυτός, δυστυχώς, θα θυμάται επίσης αν τον έκανες να αισθανθεί ανεπιθύμητος όταν το μαγαζί σου ήταν γεμάτο.

Δεν είναι κακό μια επιχείρηση να χαίρεται όταν γεμίζει.

Το αντίθετο.

Η κίνηση του καλοκαιριού είναι ανάσα για την τοπική οικονομία και όλοι θέλουμε τα καταστήματα της περιοχής μας να δουλεύουν.

Αλλά η καλή επαγγελματική συμπεριφορά φαίνεται περισσότερο όταν το μαγαζί είναι γεμάτο παρά όταν είναι άδειο.

Γιατί τότε φαίνεται αν υπάρχουν κανόνες.

Αν υπάρχει σειρά.

Αν υπάρχει σεβασμός.

Αν ο πελάτης αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος και όχι ανάλογα με το πόσα τραπέζια περιμένουν απ’ έξω.

Και κυρίως, αν εκείνος που σε στηρίζει δώδεκα μήνες τον χρόνο έχει τουλάχιστον την ίδια αντιμετώπιση με εκείνον που θα σε επισκεφθεί δύο φορές μέσα στις διακοπές του.

Δεν χρειάζεται καμία προνομιακή μεταχείριση για τους ντόπιους.

Χρειάζεται απλώς να μη θεωρούνται δεδομένοι.

Γιατί αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη παγίδα μιας μικρής τοπικής αγοράς:

Να πιστέψει κάποιος ότι ο μόνιμος πελάτης «θα ξανάρθει έτσι κι αλλιώς».

Όχι πάντα.

Ο κόσμος παρατηρεί.

Συγκρίνει.

Και θυμάται πολύ περισσότερο τον τρόπο που του φέρθηκες παρά αν άργησε δέκα λεπτά το φαγητό του.

Οι επισκέπτες πρέπει να φεύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις από τον τόπο μας και τα καταστήματά μας.

Αλλά για να συμβεί αυτό δεν χρειάζεται να παραμερίζεται κανένας άλλος.

Η φιλοξενία δεν σημαίνει να φροντίζεις τον ξένο και να ξεχνάς τον δικό σου.

Σημαίνει να σέβεσαι όλους.

Γιατί ο Αύγουστος περνάει γρήγορα.

Τα γεμάτα τραπέζια αδειάζουν.

Οι δρόμοι ησυχάζουν.

Οι επισκέπτες επιστρέφουν στις πόλεις τους.

Και όταν έρθει ο Νοέμβρης και έξω φυσάει, όταν ένα κατάστημα περιμένει εκείνη την παρέα για να γεμίσει δύο ακόμη τραπέζια, τότε εκείνοι που θα ανοίξουν την πόρτα δεν θα είναι οι πελάτες των δεκαπέντε ημερών.

Θα είναι οι άνθρωποι που ήταν εδώ όλο τον χρόνο.

Και καλό είναι να τους θυμόμαστε όχι μόνο όταν τους έχουμε ανάγκη.