Η Απλότητα της Ευτυχίας

Ξυπνάει το πρωί, με τον ήλιο να χαϊδεύει το πρόσωπό του,

Γυμνός από έγνοιες, μέσα στον Ιούλιο της γαλήνης,

Κοιτάζει τον κήπο του, γεμάτο ζωντάνια και χρώματα,

Κόβει μια ντομάτα, την κρατάει στα χέρια του,

Γεύεται τη φρεσκάδα, την απλότητα, την ευτυχία.

Περπατάει με την οικογένειά του, στα στενά μονοπάτια της φύσης,

Το γέλιο του παιδιού του είναι η μουσική της καρδιάς του,

Κάθε βήμα είναι μια ανάσα ελευθερίας, μια γιορτή της ζωής.

Δεν χρειάζεται πλούτη, ούτε πολυτελή ταξίδια,

Για να νιώσει την πληρότητα, την αληθινή ευτυχία.

Η ευτυχία του είναι τόσο απλή, τόσο καθαρή,

Σαν το πρωινό δροσερό αεράκι που διαπερνά το σώμα του,

Και όμως, αυτή η απλότητα είναι ακατανόητη για πολλούς.

Κοιτάζουν την ευτυχία του με θολά μάτια, γεμάτα ζήλια,

Πώς μπορεί να είναι τόσο ευτυχισμένος; Αναρωτιούνται.

Πώς μπορεί η απλότητα να γεμίζει την καρδιά του;

Γι’ αυτούς, η ευτυχία είναι κρυμμένη πίσω από σωρούς χρημάτων,

Πίσω από πολυτελή εκδρομές και υπερβολές.

Δεν μπορούν να καταλάβουν, δεν μπορούν να δουν,

Ότι η πραγματική ευτυχία δεν μετριέται με χρήματα.

Είναι στο χαμόγελο των αγαπημένων, στην αγκαλιά της φύσης,

Στη γεύση μιας φρεσκοκομμένης ντομάτας από τον κήπο σου.

Κι έτσι, τον μισούν για την ευτυχία του,

Γιατί αυτή η απλότητα τους θυμίζει την κενότητα της δικής τους ζωής,

Τους δείχνει ότι όσα κι αν έχουν, δεν έχουν τίποτα.

Και αυτός, με τη γαλήνη στο βλέμμα, συνεχίζει να ζει,

Να γεύεται την κάθε στιγμή, να απολαμβάνει το κάθε τι,

Γιατί γνωρίζει ότι η ευτυχία δεν είναι στο πόσο έχεις,

Αλλά στο πώς ζεις.

Στην καρδιά της απλότητας, βρίσκει την αληθινή πληρότητα,

Και αυτή η πληρότητα είναι που τους τρομάζει.

Γιατί η ευτυχία του είναι η απόδειξη ότι η ζωή μπορεί να είναι όμορφη,

Χωρίς πλούτη, χωρίς υπερβολές,

Μόνο με την αγάπη, την φύση και την απλότητα.